Denetimsiz/dizginsiz sömürü serbestisi, sermayedarlara “katmerli kazanç” fırsatları sunmaya devam etmektedir. Böyle bir serbestliğin işçi sınıfı cephesinde yarattığı sonuçlar ise kayıplar manzumesidir: yaşama hakkından serbest zamana, istihdam olanaklarından satınalma gücüne varıncaya değin, hayatın her alanında ortaya çıkan sayısız kayıp...

“Proaktif teftiş” rejiminin bu araştırmada öne çıkarılan unsurları, iş hukukunun uluslararası normlarına aykırı olduğu gibi, yürürlükteki Anayasaya bile aykırıdır. Dolayısıyla, iş teftişinin hak ihlallerini önleyecek şekilde ıslahı için etkili bir hukuk mücadelesi pekâlâ başlatılabilir ve vakit geçirmeksizin başlatılmalıdır. Sarı sendikaları dışarıda tutarak söylemek gerekirse, iş teftişinin hiçbir bir mütemmim cüzü yoktur ki sendikal mücadelenin gündeminde yer almaya uygun olmasın. O halde, teftiş rejiminin mevcut halini emekçiler lehine dönüştürme mücadelesinin en önemli ayaklarından biri de sendikal mücadeledir. İş teftişinde yaratılan tahribat, “ekonomik” alanda ve bilhassa kapitalist işyerlerinde olan bitenlerin siyasal karar ve tercihlerden bağımsız olmadığı gerçeğini tüm çıplaklığıyla ortaya döktüğüne göre, bu tahribatı ortadan kaldırma hedefi, birleşik ve kararlı bir siyasal mücadelenin de gündemine alınmalıdır. Hak mücadelelerini kategorik olarak “sınıf uzlaşmacı ve dolayısıyla nafile bir çaba” olarak gören “müşkülpesent radikaller” böyle bir siyasi mücadeleden elbet uzak duracaklardır. Onların bu tutumunun konumuz açısından hiçbir önemi yoktur. Önemli olan, “bir şey yapmalı” diye düşünenlerin, özellikle de sınıfa öncülük etme iddiasıyla yola çıkanların, söz konusu mücadeleyi, dizginsiz/denetimsiz sömürü çarkının “detayları” üzerinden örgütleyebilmesidir. Detayları yakalayamayan bir siyasi mücadelenin başarı şansı yoktur. Bu araştırma, iş teftişini sınıf mücadelesinin merkezi hedeflerinden biri haline getirmemiz gerektiği konusunda okuyucuyu düşünmeye sevk edebilmişse amacına ulaşmış demektir.